Koşucu ne yapar ?

kunteper

Mod
Global Mod
KOŞUCU NE YAPAR? BİR ÇİFT AYAKKABIYLA BAŞLAYAN MACERA!

Koşucu Ne Yapar, Gerçekten Sadece Koşar mı?

Arkadaşlar, geçen gün kendime çok önemli bir soru sordum: Koşucu ne yapar? Normal bir insan sabah alarmı çalınca yastığa biraz daha sarılır, hava soğuksa battaniyeyle duygusal bağ kurar, yağmur yağıyorsa da evrenin kendisine dinlenmesi gerektiğini anlatmaya çalıştığını düşünür. Koşucu ise bütün bunları görmezden gelip ayakkabılarını giyer ve sokağa çıkar. Üstelik bunu kendi isteğiyle yapar! İşte burada insan ister istemez şüpheleniyor: Bu insanların bilmediğimiz bir sırrı mı var, yoksa sabahın altısında yataktan kalkmalarını sağlayan şey yalnızca kahve mi?

Şaka bir yana, koşuculuk yalnızca iki ayağı sırayla ileri atmak değildir. Koşucu bedenini çalıştırır, zihnini toparlar, hedefler belirler, sınırlarını tanır ve bazen de hayatın karmaşasıyla baş başa kalabileceği birkaç kilometrelik bir alan yaratır. Kimi koşucu maraton için hazırlanır, kimi iş stresini geride bırakmak ister, kimi de akşam yemeğinde yediği üçüncü dilim pastayla arasındaki diplomatik krizi çözmeye çalışır.

Peki, koşucu tam olarak ne yapar? Gelin bu konuyu hem bilimsel hem günlük hayatın içinden hem de biraz kahkaha eşliğinde inceleyelim.

1. KOŞUCU VÜCUDUNU ÇALIŞTIRIR, AMA ONU DİNLEMEYİ DE ÖĞRENİR

Koşucunun yaptığı ilk iş, vücudunu hareket ettirmektir. Koşu sırasında kalp atış hızı yükselir, solunum hızlanır, kaslar enerji tüketir ve vücut daha fazla oksijene ihtiyaç duyar. Düzenli koşu, kardiyovasküler dayanıklılığın gelişmesine katkıda bulunur. Aynı zamanda kasların, kemiklerin ve hareket sisteminin çalışmasını destekler.

Ancak koşuculuk, ne kadar hızlı koştuğunuzdan ibaret değildir. Bazen en akıllıca hareket, hızlanmak yerine yavaşlamaktır. Yeni başlayan biri ilk gün kendisini olimpiyat seçmelerine katılıyormuş gibi zorlayıp üçüncü dakikada nefes nefese kalabilir. Ardından da koşmanın kendisine göre olmadığına karar verebilir. Oysa sorun çoğu zaman koşu yeteneğinin bulunmaması değil, başlangıç temposunun gereğinden yüksek olmasıdır.

Yeni başlayanlar için yürüyüşle koşuyu dönüşümlü yapmak, kısa mesafelerle başlamak ve zaman içinde süreyi artırmak daha sürdürülebilir bir yaklaşımdır. Örneğin bir kişi birkaç dakika yürüyüp kısa süre koşabilir, ardından yeniden yürüyerek nefesini toparlayabilir. Kendi kondisyonuna uygun bir program izlemek, başkalarının temposunu taklit etmekten çok daha mantıklıdır.

Burada önemli bir ayrıntı var: Kas ağrısıyla keskin, giderek artan veya hareketi belirgin biçimde kısıtlayan ağrı aynı şey değildir. Her ağrıyı başarı madalyası gibi görmek doğru olmaz. Dinlenmek, yükü azaltmak ve gerektiğinde sağlık uzmanına danışmak da antrenmanın bir parçasıdır.

Kısacası koşucu yalnızca vücudunu zorlamaz; vücudunun verdiği sinyalleri anlamaya çalışır. Çünkü beden, arıza ışığı yandığında radyonun sesini açarak düzelecek bir otomobil değildir.

2. KOŞUCU HEDEF KOYAR VE KENDİ STRATEJİSİNİ GELİŞTİRİR

Koşucunun bir başka görevi de plan yapmaktır. Bugün beş kilometre koşmak isteyen biriyle altı ay sonra maratona katılmayı hedefleyen kişinin antrenman programları aynı olamaz. Mesafe, tempo, dinlenme ve toparlanma süreci hedefe göre değişir.

Bazı koşucular mesafelerini telefon uygulamalarıyla takip eder. Bazıları nabız ölçer, bazıları kilometre başına düşen süreyi hesaplar. Bir başka koşucu ise bütün teknolojiyi gereksiz bulur ve yalnızca mahallesindeki parkın çevresinde kaç tur attığını sayar. Hepsinin ortak noktası, kendilerine uygun bir yöntem geliştirmeleridir.

Strateji denildiğinde akla hemen erkeklerin çözüm odaklı, kadınların ise duygusal veya ilişki odaklı olduğu gibi kalıplar gelebilir. Fakat gerçek hayatta kişilik, cinsiyetten çok daha karmaşıktır. Plan yapmayı seven bir kadın koşucu yarış temposunu saniye saniye hesaplayabilir; insanlarla birlikte koşmaktan hoşlanan bir erkek koşucu ise grubun motivasyonunu ve arkadaşlarının iyi olup olmadığını önemseyebilir.

Örneğin Murat, ilk 10 kilometre yarışında sürekli hızlanarak başlamış ve son kilometrelerde yürümek zorunda kalmış olsun. Bir sonraki yarışında ilk bölümde kontrollü koşmayı, enerjisini sona saklamayı ve yarış öncesinde düzenli antrenman yapmayı öğrenir. Ece ise aynı yarışta kendi derecesinden çok koşu grubundaki arkadaşının zorlandığını fark eder, ona temposunu ayarlaması konusunda destek olur. Bir sonraki yarışında Ece de kişisel rekorunu geliştirir.

Bu örneklerde biri stratejiden, diğeri empatiden yararlanıyor gibi görünse de aslında ikisi de hem düşünme hem ilişki kurma becerilerini kullanmaktadır. İyi koşucu olmak, tek bir karakter özelliğine sahip olmak değil, ihtiyaç duyulan becerileri doğru zamanda kullanabilmektir.

Sizce de koşuda en büyük farkı bazen daha güçlü bacaklar değil, daha iyi bir plan yaratmıyor mu?

3. KOŞUCU ZİHNİNİ TOPARLAR VE KENDİYLE BAŞ BAŞA KALIR

Koşunun ilginç taraflarından biri de zihinsel deneyimidir. Gün içinde onlarca bildirim alan, iş yetiştiren, faturaları düşünen ve sürekli bir yerlere ulaşmaya çalışan insan, koşarken bir süreliğine bu karmaşadan uzaklaşabilir.

Elbette her koşu seansı huzur dolu bir meditasyon değildir. Bazen insan ilk kilometrede hayatını sorgular, ikinci kilometrede neden evden çıktığını düşünür, üçüncü kilometrede de eve dönünce ne yiyeceğini hesaplar. Yine de ritmik hareket, dışarıda geçirilen zaman ve günlük sorumluluklardan kısa süreli uzaklaşmak birçok kişi için rahatlatıcı olabilir.

Araştırmalar, düzenli fiziksel aktivitenin ruh sağlığı ve genel iyilik hâliyle ilişkili olduğunu göstermektedir. Koşu da bu hareket biçimlerinden biridir. Ancak herkesin deneyimi aynı değildir; koşmak bazı insanları rahatlatırken bazıları için sıkıcı veya zorlayıcı olabilir. Ruhsal sorunların tedavisinin yerini tek başına tutmaz, fakat uygun koşullarda destekleyici bir alışkanlık olabilir.

Diyelim ki iş yerinde zor bir gün geçirdiniz. Eve gelir gelmez koltuğa oturup bütün akşam yaşananları tekrar tekrar düşünmek yerine kısa bir yürüyüş-koşu seansı yapmayı deneyebilirsiniz. Bazen sorun çözülmez ama ona bakışınız değişir. Bazen de koşu sırasında aklınıza gelen en parlak fikir, aslında yarınki toplantıya not almanız gereken üç basit maddeden ibarettir.

Koşucunun zihinsel başarısı, bütün sorunlarını koşarak ortadan kaldırması değildir. Sorunlarla daha sakin biçimde ilgilenebileceği bir alan yaratmasıdır.

Burada kendimize şu soruyu soralım: Gün içinde kaç dakika gerçekten kendimize ait? Telefonun, işin, ailenin ve yapılacaklar listesinin dışında kalan zamanımız ne kadar?

Bazı koşucular için cevap, ayakkabılarını bağladıkları anda başlar.

Yazma

4. KOŞUCU BESLENMESİNE DİKKAT EDER: AYAKKABIYLA HER ŞEY ÇÖZÜLMÜYOR!
 
Üst